Έχουν επίδραση οι χώροι εργασίας και κατοικίας στην ψυχολογία μας; Αν ναι, θα την αγνοήσουμε;


Το Designing for Happiness και το γραφείο DesignMania αποκτούν έναν πολύτιμο συνεργάτη!

Πρόκειται για τον Γιώργο N. Βλάχο, αρχιτέκτονα με «βαρύ» βιογραφικό, πολυετή εμπειρία στον διεθνή και ελληνικό επιχειρηματικό χώρο, φρέσκες και καινοτόμες ιδέες.

Ειδικεύεται στην Βιώσιμη Επιχειρηματικότητα με έμφαση στη στρατηγική, την επικοινωνία, το marketing, την διαχείριση εταιρικού χώρου και εικόνας.
Η εμπειρία του και οι θέσεις ευθύνης που κατείχε του έδωσαν τη δυνατότητα να αποκτήσει μια πιο σφαιρική οπτική, χωρίς όμως να του στερήσουν το βασικότερο χαρακτηριστικό ενός αρχιτέκτονα, εκείνο του «οραματιστή».

Η συνέντευξη – συζήτηση που ακολουθεί δίνει την ευκαιρία να γνωρίσετε καλύτερα τον ίδιο και την ολιστική προσέγγιση που έχει στο θέμα της αρχιτεκτονικής, του χώρου και του χρήστη, αλλά πάνω απ’ όλα δίνει τροφή για σκέψη.

Μ.Μ. Τι σε ώθησε να έρθεις στην παρέα μας, Γιώργο;

Γ.Β. Η καινοτόμα προσέγγιση και ο επαγγελματισμός.

Μ.Μ. Τι βρίσκεις καινοτόμο;

Γ.Β. Μα την «ολιστική» προσέγγιση! Χώρος – χρήστης – επιστήμη – τεχνική γίνονται (όπως πράγματι είναι) ένα!

Μ.Μ. Χαίρομαι που το ακούω από σένα, γνωρίζοντας την εμπειρία σου ως αξιολογητή και σύμβουλο startups. Υπάρχει κάτι που δεν βρίσκεις καινοτόμο;

Γ.Β. Προσπάθησα, αλλά δεν βρήκα! Και στις κλασσικές προσεγγίσεις έχεις μια νέα οπτική.

Μ.Μ. Τι είναι εκείνο που θα πρόσθετες;

Γ.Β. Την σημασία  και την συμβολή της ψυχολογίας και της αισθητικής του χώρου για την Βιώσιμη Επιχειρηματικότητα.
Όχι από εμμονή, αλλά με βάση την κοινή διαπίστωση πως «η αγορά είναι ουσιαστικά ψυχολογία».

Μ.Μ. Θα ήθελες να γίνεις πιο σαφής για τους αναγνώστες μας;

Γ.Β. Δυστυχώς μας έχουν πείσει πως η «εικόνα» και η «πορεία» μιας επιχείρησης φαίνεται στα «χαρτιά».
Ναι, αλλά πριν απ’ όλα φαίνεται στο χώρο της, στα πρόσωπα των ανθρώπων της!
Και το κυριότερο, η εικόνα μιας επιχείρησης φαίνεται και στον «προσωπικό» χώρο των ανθρώπων της, στα σπίτια τους.
Δεν είναι θέμα ακριβού – φτηνού, είναι θέμα σωστού – λάθους, αισθητικού – ακαλαίσθητου.

Μ.Μ. Δηλαδή συνδέεις τον επαγγελματικό με τον προσωπικό χώρο;

Γ.Β. Οπωσδήποτε!
Δεν μπορούμε να δούμε τον Άνθρωπο, τον επαγγελματία, τον εργαζόμενο ως διχασμένη προσωπικότητα!
Δηλαδή είναι άλλος στο γραφείο και άλλος στο σπίτι; Άλλες εικόνες θέλει στο γραφείο και άλλες στο σπίτι;
Άλλο μήνυμα στέλνει στους πελάτες του και άλλο στους συγγενείς και φίλους του;

συμβουλευτ.-υπηρ-banner

Μ.Μ. Χαίρομαι που το βλέπεις έτσι κι εσύ.
Εξάλλου, μην ξεχνάμε ότι ένα μεγάλο ποσοστό ελευθέρων επαγγελματιών σήμερα, εργάζεται από το σπίτι του. Και δεν μιλώ μόνο για τη χώρα μας.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου γνωρίζω αρκετά καλά τα πράγματα λόγω της συνεργασίας μου με αμερικάνικα blogs στον τομέα του Freelancing, το ποσοστό των ελευθέρων επαγγελματιών αποτελεί σήμερα το 35%  του εργατικού δυναμικού, με ανοδικές τάσεις.
Ένα μεγάλο ποσοστό αυτών εργάζονται από το σπίτι τους, γλιτώνοντας έτσι πολύτιμο χρόνο και χρήμα.
Μάλιστα, αυτό το μοντέλο (work remotely) προωθείται πλέον και από πολλές μεγάλες και μικρές εταιρείες, γιατί φάνηκε να είναι πιο συμφέρον οικονομικά και πιο αποδοτικό και για τις δύο πλευρές.

Πιστεύεις πως σήμερα η κοινωνία μας εδώ είναι έτοιμη για τέτοιες νέες προσεγγίσεις, νέα πράγματα;

Γ.Β. Για να είμαι ειλικρινής θέλει, αλλά δεν είναι έτοιμη. Είναι δέσμια στερεότυπων και αγκυλώσεων ετών.
Γι’ αυτό είναι αξιέπαινες και επίκαιρες προσπάθειες όπως η δική σου.

Read the article:
The most common mistake that can sabotage your business in 3 seconds

Μ.Μ. Αυτό διαπιστώνω κι εγώ καθημερινά και μάλιστα σε αρκετούς νέους ανθρώπους.
Εμμονή σε αγκυλώσεις και παλιά “μοντέλα”, με αντίκτυπο στον ίδιο τον χώρο εργασίας και κατοικίας.

Τι πιστεύεις πως χρειάζεται ακόμη;

Γ.Β. Δύο πράγματα, η απόφαση «να αλλάξω» και η αποδοχή της «δια βίου μάθησης» ως κύριου συμμάχου γι’ αυτό.

Μ.Μ. Δύσκολη απόφαση, δεν νομίζεις; Αν και προσωπικά νομίζω ότι είναι ο μόνος δρόμος για να εξελισσόμαστε και να μην πλήττουμε ποτέ!

Γ.Β. Ασφαλώς δύσκολη απόφαση, έχουμε όμως περιθώρια για άλλη επιλογή;
Σε έναν κόσμο που αλλάζει, εγώ θα μείνω «ίδιος»;
Θα με ξεπεράσουν όλα!

Και δεν μιλάμε μόνο για την τεχνολογία, όπως νομίζουν οι περισσότεροι.
Μιλάμε για την αλλαγή «μοντέλων».
Παντού, στις συμπεριφορές, στην δουλειά, στην καθημερινότητα, στις κάθε είδους σχέσεις μας.

Εάν προσπαθήσουμε να συγκρίνουμε το σήμερα με το κοντινό χθες, ελάχιστα κοινά σημεία θα βρούμε.
Ας σκεφτούμε το σήμερα με το κοντινό αύριο!

Μ.Μ. Τι θα πρότεινες στους φίλους μας;

Γ.Β. 3 πράγματα:
1. Να εστιάσουν στα δυνατά τους σημεία.
2. Να κάνουν τα πράγματα που αγαπούν.
3. Να σχεδιάσουν το «μοντέλο τους» πριν περάσουν σε δράσεις.

Μ.Μ. Μίλησες πριν για την ανάγκη αλλαγής. Θα μπορούσες να γίνεις πιο σαφής; Πόσο εύκολα μπορεί να επιτευχθεί αυτό;

Γ.Β. Στην πραγματικότητα δεν μιλάμε γι’ αλλαγή, μιλάμε για «προσαρμογή».
Πρέπει να έχουμε «προσαρμοστικότητα» στις νέες καταστάσεις.
Και επειδή δεν μπορούμε, δυστυχώς, να επηρεάσουμε μόνοι μας τις εξελίξεις, η λύση είναι να προσαρμοστούμε σ’ αυτές.

Μ.Μ. Τι εννοείς «να προσαρμοστούμε»;
Πολλοί συγχέουν την προσαρμοστικότητα με τον συμβιβασμό, γι’ αυτό και αντιστέκονται.

Γ.Β. Με τίποτε δεν εννοώ να «υποταχθούμε», εννοώ να «αφεθούμε» και να «μετάσχουμε» στο όμορφο ταξίδι του καινούργιου.

Το αυτοκίνητο, το αεροπλάνο, το αστικό διαμέρισμα, το super market, πριν λίγες δεκαετίες ήταν επαναστάσεις και στην αρχή μας φόβιζαν.

Σήμερα είναι η καθημερινότητά μας!

Μ.Μ. Πώς το εξειδικεύεις αυτό στην επαγγελματική και προσωπική μας ζωή;

Γ.Β. Επαγγελματικά η μεγάλη αλλαγή είναι η «κλίμακα».
Πριν, όλα γίνονταν δίπλα μας, στο χωριό μας, στην γειτονιά μας, στην πόλη μας, στο νομό μας, στην χώρα μας.

Σήμερα «αγορά και επάγγελμα» είναι ο Κόσμος!

Σε προσωπικό επίπεδο για όλους μας, η μεγάλη αλλαγή είναι η κατάργηση της «μονιμότητας». Ακόμα – ακόμα και της «σταθερότητας».

Με επίσημη στατιστική, οι σημερινοί επαγγελματίες – εργαζόμενοι θα αλλάξουν αντικείμενο  – εργοδότη 3-4 φορές (κατ’ ελάχιστο) στον εργασιακό τους βίο. Πιθανότατα λοιπόν, θα αλλάξουν και κατοικία, παρέες, συνήθειες.

Και για τους δύο τομείς, επαγγελματικό – προσωπικό, μια νέα (εξοντωτική είναι η αλήθεια) παράμετρος, είναι ο χρόνος.
Όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα, χθες!
Είμαστε έτοιμοι γι αυτά τα νέα δεδομένα;

Μ.Μ. Τι θα συμβούλευες τους φίλους μας να κάνουν πρακτικά;

Γ.Β. Πρώτα απ’ όλα να αντιμετωπίσουν τη νέα πραγματικότητα με θετική προσέγγιση, με «θετική ψυχολογία» για να θυμίσω το στόχο σου.

Μετά αναθεώρηση, προσαρμογή, με μια πολύ ειλικρινή «αυτοαξιολόγηση». Δεν κάνουμε όλοι για όλα!

Κάθε ένας μας όμως, έχει τα «δυνατά του σημεία», τα ιδιαίτερα «καλά χαρακτηριστικά» του, τις ιδιαίτερες «δεξιότητές» του.
Αυτά πρέπει να εντοπίσει και αξιοποιήσει.
Είναι το «συγκριτικό του πλεονέκτημα» για το σήμερα και το αύριο.

Μ.Μ. Πόσο εύκολο είναι αυτό;

Γ.Β. Το να ασχοληθώ ουσιαστικά με τον εαυτό μου, τα θέλω μου, το άμεσο περιβάλλον μου (επαγγελματικό και προσωπικό) είναι πολλές φορές επίπονο! Γιατί συνήθως το αφήνουμε ως δεύτερη προτεραιότητα στη ζωή μας.

Πρώτη βάζουμε την εφαρμογή των συμπεριφορών και επιλογών «της μόδας», αυτό που κάνουν οι πολλοί, οι άλλοι!

Ναι, αλλά αυτές οι επιλογές μας ταιριάζουν; Μας αναδεικνύουν ή μας καταπιέζουν; Μας ωφελούν ή μας ζημιώνουν;

Στην ουσία μιλάμε για επιλογή «στάσης ζωής», με μια λέξη το λέμε «αναπλαισίωση».

Μ.Μ. Δεν μιλάμε λοιπόν για πλήρη ανατροπή.

Γ.Β. Σαφώς όχι!

Οι λίγο παλαιότερες γυναίκες, όταν μετέτρεπαν τα ρούχα τους στη μοδίστρα, σύμφωνα με τις επιταγές της μόδας, το έλεγαν «μεταποίηση».
Νομίζω πως είναι ο όρος που εκφράζει πιο καλά το τι να κάνουμε και πως να το κάνουμε!

Δεν αλλάζουμε «υλικά»,  «προσαρμόζουμε» το ωραίο μας ρούχο, με τα ωραία του υλικά σε νέα «μορφή», νέα «εμφάνιση».

Μ.Μ. Όπως στην ανακαίνιση χώρου δηλαδή!

Γ.Β. Μα χώρος και χρήστης δεν είναι ταυτισμένοι;
Όσο και να μην θέλουμε να το δούμε αυτό στην πλήρη του διάσταση!

Ο χρήστης «καθρεφτίζεται» στον χώρο που ζει και εργάζεται, αντίστοιχα, ο χώρος «φωτογραφίζει» τον χρήστη που τον χρησιμοποιεί.

Μ.Μ. Περιγράφεις άψογα αυτή την αλληλεπίδραση: ο χώρος μας “μιλάει” στους άλλους για μας, ενώ ταυτόχρονα μας επηρεάζει.
Πόσο έχει γίνει αυτό αντιληπτό στην κοινωνία; Γιατί εγώ δεν το βλέπω, αυτός είναι και ο βασικός λόγος που δημιούργησα αυτό το blog.

Γ.Β. Δυστυχώς λίγο!

Ακόμη και στις καλύτερες περιπτώσεις διαμορφωμένων επαγγελματικών και οικιστικών χώρων, το «μήνυμα» που εκπέμπεται από αυτούς είναι συνήθως αντιφατικό.

Διότι στην επιλογή των κρίσιμων αποφάσεων, αφήσαμε άλλους να το κάνουν αντί για μας.
Κατά κανόνα μη ειδικούς, πολλές φορές όμως και «ειδικούς»!

Σαφώς πρέπει να συμβουλευτούμε τους ειδικούς, αλλά τους εξηγήσαμε τι πραγματικά θέλουμε από τον χώρο μας;

Φροντίσαμε να έχουμε σαφή τη δική μας «φιλοσοφία» για το ΤΙ και ΠΩΣ πρέπει να είναι ο «χώρος ΜΑΣ»;

Διαβάστε το άρθρο:
Αισθανόμαστε «σαν στο σπίτι μας» στο χώρο που κατοικούμε;

Μ.Μ. Έχουμε όμως όλοι οι άνθρωποι αυτήν την ικανότητα;

Γ.Β. Σαφώς ναι!
Αφού μπορούμε να περιγράψουμε με σαφήνεια και να επιλέξουμε τι μας αρέσει να φάμε, να πιούμε, να δούμε, να ακούσουμε, δεν μπορούμε να το κάνουμε για τον «χώρο ΜΑΣ»;

Μπορούμε!

Απλά το αφήνουμε μονίμως ως βαρετό «πάρεργο». Το αποτέλεσμα βέβαια αναμενόμενο.

Μ.Μ. Δηλαδή πάντα εμείς φταίμε;

Γ.Β. Όχι!
Φταίμε, αλλά όχι πάντα.
Η «κρατούσα αντίληψη» είναι μια πανίσχυρη δύναμη, δεν είναι εύκολο να την αντιμετωπίσουμε και να την ξεπεράσουμε.

Όμως εκεί θα κριθούμε, πόσο θα αγωνιστούμε για τα «θέλω μας», το «χώρο μας», τελικά τη «ΖΩΗ ΜΑΣ»;

Μ.Μ. Συμφωνούμε απόλυτα, Γιώργο!

Να συμπληρώσω εδώ, ότι βασικό ρόλο παίζουμε και εμείς οι μελετητές – σύμβουλοι – αρχιτέκτονες.
Σκοπός μας θα πρέπει να είναι, πριν ακόμη ξεκινήσουμε να σχεδιάζουμε, να βοηθάμε τους πελάτες μας να ξεμπλοκάρουν, ενθαρρύνοντάς τους να βρούνε τα δικά τους «θέλω» και καθοδηγώντας τους προς την σωστή κατεύθυνση. 
Σε καμία περίπτωση δεν είναι σωστό να τους επιβάλλουμε κάτι που τελικά δεν τους ταιριάζει, άρα δεν θα τους κάνει να νιώθουν άνετα και εντέλει να ζουν ευτυχισμένοι στο χώρο τους.

Ευχαριστώ που μοιράστηκες τις σκέψεις σου με τους αναγνώστες του blog, ανοίγοντας τη θεματολογία του προς μία πιο ολιστική κατεύθυνση, που έτσι κι αλλιώς ήταν στις προθέσεις μου.

Καλώς ήλθες στο Designing for Happiness, εύχομαι να σε διαβάζουμε συχνά από δω και πέρα!

Μάνια Μαυρίδου _αρχιτέκτων μηχανικός 


Σύντομο βιογραφικό 

Ο Γιώργος Βλάχος σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (1976, MΑrch). Εργάστηκε ως Αρχιτέκτων Μηχανικός έως το 1991, με κύρια δραστηριότητα τη μελέτη, επίβλεψη, κατασκευή και ανάπτυξη ιδιωτικών έργων (οικιστικά και επαγγελματικά κτίρια).

Από το 1992 ανέλαβε διευθυντικές θέσεις σε θυγατρικές εταιρίες του Ομίλου LAFARGE στην Ελλάδα, στο χώρο του Ετοίμου Σκυροδέματος και των Λατομείων Αδρανών Υλικών, Διευθύνων Σύμβουλος της HELLAMAT ABEME.

Το 2001 μετακινήθηκε στον Όμιλο Εταιριών ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ (μετά την εξαγορά του από τον Όμιλο LAFARGE), αναλαμβάνοντας διαδοχικά τις θέσεις του Γενικού Διευθυντή Οργανωτικής Ανάπτυξης, Ανθρώπινου Δυναμικού, Επικοινωνίας και Public Affairs.

Από το 2007 έως σήμερα συνεργάζεται με Ελληνικές και Διεθνείς εταιρίες με εξειδίκευση στο Business Development, Strategy & Implementation. Διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Άμεσης Βοήθειας (ΕΚΑΒ), Γενικός Γραμματέας του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών Ετοίμου Σκυροδέματος (ΣΕΒΕΣ) και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (ΜΜΣΤ).

Για περισσότερες πληροφορίες και για να επικοινωνήσετε μαζί του, επισκεφτείτε το προφίλ του στο LinkedIn.

Εγγραφείτε στο μηνιαίο newsletter του Designing for Happiness, για να μην χάνετε κανένα άρθρο!

Export Wizard-1

 

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *